تبلیغات
مرکز مطالعات و بررسی سلاح و آموزش نظامی - معرفی سلاح سرد1
مرکز مطالعات و بررسی سلاح و آموزش نظامی
مقاومت تا ظهور

با سلام به شما دوست عزیز .
به اطلاع شما میرسانم این وبلاگ فقط و فقط مخصوص اشنایی شما با سلاح های مدرن و پیشرفته میباشد و فقط مدرن ترین , پیشرفته ترین و مجهز ترین سلاح های نظامی در این وبلاگ قرار میگیرند که شامل : مدرن ترین هواپیماها و هلیکوپتر ها , موشک ها , کشتی ها و ناو ها و زیر دریایی ها , تانکها و ماشینهای نظامی , تفنگ ها و ار پی جی ها , واشنایی با سازمان های نظامی مثل سازمان های امنیتی FBI , CIA , PENTAGON و ... میباشد و اشنایی با مراکز تولیدی سلاح های نظامی مثل شرکت لاکهید مارتین و... میباشد.لطفا با دادن نظرات در مورد مطالب , منو در قوی تر کردن مطالب این وبلاگ یاری نمایید.
هر هفته در این وبلاگ مطالب جدیدی قرار میگیرد.شما میتوانید مطالب مورد نظر خود را در قسمت نظرات به من معرفی کنید تا من آن را در وبلاگ قرار دهم , یا میتوانید مطلب را برای من از طریق E-m@il ارسال کنید .
دوستان عزیز دقت کنند که به علت زیادی مطالب مجبور بر آن شدیم مطالب را با موضوعات مختلف دسته بندی کنیم پس اگر دنبال مطلب خاصی می گردید از قسمت موضوعات مطالب می توانید آن را پیدا کنید.
با تشكر
مدیر مرکز مطالعات
Tel: 0916 950 9623
منوی اصلی
مطالب پیشین
موضوعات وبلاگ
وصیت شهدا
وصیت شهدا
لینک دوستان
پیوندهای روزانه
نویسندگان
نظرسنجی
نظر شما در مورد مطالب وبلاگ را اعلام فرمائید.باتشکر







آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • کل بازدیدها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین به روز رسانی :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل مطالب :


آرشیو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی
ابر برچسب ها
ارسال شده در دوشنبه 22 خرداد 1396 ساعت ساعت 14 و 09 دقیقه و 33 ثانیه توسط شیخ المجاهدین

موضوع : دفاع شخصی ,  تاکتیک ,  تجهیزات انفرادی ,  تجهیزات نظامی ,  سلاح سرد , 

نیزه

نیزه‌های ایرانی فولادی با روکش زرین، روزگار قاجار، سدهٔ نوزدهم، در موزه متروپولیتن نیویورک.
نمونهٔ یک سرباز رومی با نیزه‌ای در دست راست.

نیزه یا نیزَک نام یک جنگ‌افزار کهن است که درگذشته در جنگها کاربرد داشته است. امروزه نیز از آن در ورزشهایی مانند پرتاب نیزه سود برده می‌شود.

نیزه

نیزه‌های ایرانی فولادی با روکش زرین، روزگار قاجار، سدهٔ نوزدهم، در موزه متروپولیتن نیویورک.
نمونهٔ یک سرباز رومی با نیزه‌ای در دست راست.

نیزه یا نیزَک نام یک جنگ‌افزار کهن است که درگذشته در جنگها کاربرد داشته است. امروزه نیز از آن در ورزشهایی مانند پرتاب نیزه سود برده می‌شود.

در آغاز نیزه‌ها را از نی می‌ساختند و نوکش را تیز می‌کردند یا فلز نوک‌تیزی را به سرش می‌بستند.

نیزه را در پارسی میانه فرَشfraš می‌گفتند.

در اصطلاح مهندسی برق، به میله های فلزی که برای حفاظت ساختمانها و پستهای فشار قوی استفاده می شود، نیزه یا برقگیر می گویند.


آکیناکه

آکیناکه زرین یافته‌شده در طلاتپه.

آکیناکه، (همچنین توسط یونانیان آکیناکا تلفظ شده‌است) یک گونه شمشیر یا خنجر بوده که توسط هخامنشیان بکار می‌رفته‌است. طراحیش از طرف سکاها بوده ولی توسط پارسیان مشهور شد و به سرعت در تمام جهان باستان گشترش یافت (حتی تأثیرش را در طراحی شمشیرهای بعدی چینی نیز می‌توان یافت). قالباً آکیناکه ۳۵-۴۵ سانتیمتر درازا داشته و دو لبه‌ بوده‌است و از پهنای بین دو لبه برای کوبیدن و له کردن بکار می‌رفته‌است و یک غلاف به شکل B برای حفظ دست داشته‌است. غلافش منحصر به فرد و معرفش بوده و معمولاً هلالی در یک سویش داشته که اجازه می‌داده از کفل سمت راست آویزان شود.

از آنجا که به دید می‌رسد آکیناکه یک جنگ افزار فروکردنی بوده، و از آنجا که قالباً به کفل راست آویزان می‌شده، پیداست که به یکباره بیرون کشیده می‌شده در هنگام خطرهای ناگهانی.

متون باستانی اندکی دربارهٔ آکیناکه در دست است، آکیناکس یک شمشیر پارسی بوده ولی مولفینی که به لاتین می‌نوشته‌اند این واژه را بجای هر جنگ افزار مشابه دیگری که خواسته‌اند بکار برده‌اند. به ویژه، واژه آکیناکه در متون عهد وسطی زیاد دیده می‌شود و معرف نوعی شمشیر اروپایی است؛ همچنین در متون بجای مانده از مولفین کاتولیک که درباره توصیف کشور و فرهنگ ژاپن است، آکیناکه برای «کتانا» که شمشیریست ژاپن بکار رفته‌است.

هرچند شمشیر پارسی کنونی (شمشیر هلالی شکل) شباهت‌هایی به آکیناکه دارد و در عهد باشتان وجود نداشته‌است. پارسیان عهد هخامنشیکپیس بارها دیده می‌شوند. بیشتر شمشیرهای پارسی بکار رفته بدست هخامنشیان شبیه هم بوده‌اند و دربارهٔ اینکه کدام یک آکیناکه بوده‌است باید پژوهید. بیشتر از یک گونه شمشیر بکار برده‌اند: در آثار هنری پارسی باستان محافظان شاه و اشراف مهم، خنجرهای زیورگون و مورب دارند؛ و در آثار هنر یونان نیز سربازان پارسی مجهز به

یک سرنخ سودمند این است که در متون یونانی و رومی آمده‌است که شاه پارسیان آکیناکه خود را به نشانه دوستی می‌فرستاده؛ این متون دال بر این است که خنجر شاه آکیناکه بوده‌است.

یک نقل قول از مورخ یهودی «ژوزفوس» بجا مانده که می‌گوید: سیکاری‌ها که گونه‌ای راهزن بودند، در آن زمان به بیشترین تعداد رسیده بودند و از شمشیرهای کوچکی بهره می‌بردند، که از بهر اندازه شبیه آکیناکه پارسیان بود ولی به مانند سیکای رومی خمیده بود و این راهزنان نامشان را از آن داشتند.

این نقل قول هم دال بر این دارد که آکیناکه همان خنجر پارسیان می‌باشد.


تبر

تبر.

تَبَر ابزاری است از آهن با دسته چوبی یا آهنی که با آن چوب را می‌شکافند و خرد می‌کنند.[۱] ار نوعی تبر به نام تبر یخ نیز برای صعود از آبشارهای یخی یا یخچال‌های طبیعی استفاده می‌شود.[۲]

انسان چندین هزاره‌است که از تبر برای قطع درختان، خرد کردن و شکل دادن چوب، به عنوان جنگ‌افزار و ابزار نمادین در مراسم استفاده کرده‌است. تبرهای آغازین سری سنگی و دسته‌ای چوبی داشتند ولی پس از آن تبرهایی از جنس مس، برنج و آهن نیز ساخته‌شد. تبر نمونه‌ای از ماشین ساده است.[۳]

نوع کوچکتر تبر، تبرزین نام دارد که به عنوان زین‌افزار به پهلوی اسب بسته می‌شده‌است.[۴] در زبان فارسی واژه ناچَخ، (هم‌ریشه با ناشکه سانسکریت) به معنای نابودکننده، به‌کار رفته که به معنای نوعی تبر است.[۵]

در دوره پارینه‌سنگی نخستین، برای ساختن تبر، سنگ را طوری تراش می‌دادند که نوکِ آن تیز و سطح آن پهن شود. در دوره نوسنگی تبر دسته دار ساخته شد. غارنشینان دوره نوسنگی که آثارشان در تنگ پـِـدْبان در کوه‌های بختیاری دیده شده، از تبر سنگی استفاده می‌کرده‌اند.[۶]

به نوشته گزنفون (ح ۴۲۸ یا ۴۲۷ـ ح ۳۵۴ ق م) و استرابون (ح ۶۳ ق م ـ بعد از ۲۰ میلادی) تبر و تبرزین از جنگ افزارهای هخامنشیان بوده‌است. سکاهای ایرانی‌تبار از گونه‌ای تبر به نام ساگاریس استفاده می‌کردند.



گرز

چند نمونه گرز

گُرز نام یک جنگ‌افزار باستانی است که در جنگهای روزگار پیشین کاربرد داشته است. ساختمان کلی آن از یک دسته و یک گوی سخت گردآمده است. این ابزار را در پارسی گُرزه،کوپال و دَبوس هم می‌گویند که واژه واپسین به عربی هم راه یافته و جمعش هم دبابیس گردیده است.

این واژه در پارسی میانه به ریخت warz بوده است. همچنین در این زبان به گرز gad هم می‌گفتند که از اوستایی gadâ گرفته شده بود.


کمند

کمند انداختن یک گاوچران به سوی یک گاو نر در رودئو.

کَمَنْد دام و طنابی است که در جنگ بر گردن دشمن یا در شکار بر گردن حیوان می‌انداختند و او را به جانب خود می‌کشیدند.

کمند وسیله‌ای برای شکار حیوانات می‌باشد. این وسیله از نخ پلاستیکی ساخته شده که شامل چند حلقه بافته شده در کنار هم می‌باشد. طرز کار آن برای شکار پرندگان بدین صورت است که کمند را در کنار جوی آب یا چشمه قرار می‌دهند و اطراف آنرا موانعی می‌گذارند تا پرنده نتواند از جای دیگری آب بخورد و مجبور شود جهت خوردن آب به این مکان بیاید. وقتی که پرنده سرش را برای خوردن آب پایین بیاورد درون حلقه گیر کرده و به محض اینکه سرش را بالا بیاورد حلقه کشیده می‌شود و پرنده در دام می‌افتد.


منجنیق

یک منجنیق

منجنیق اسلحه‌ای باستانی است که برای پرتاب اشیا بدون نیاز به مواد منفجره استفاده می‌شد. گویا منجنیق در سال ۳۹۹ قبل از میلاد در شهر سریکیوس سیسیل اختراع شده‌است.



کلاه‌خود


کلاهخود نظامی متعلق به دودمان شیروانی در قرن پانزده میلادی. موزه هنر متروپولیتن نیویورک.

کلاه‌خود[۱] نوعی پوشش نظامی و یا ابزار جنگی در دوران قدیم بوده است.


سپر

نمونهٔ بازسازی‌شده سپر یک گلادیاتور از نمونهٔ اصلی که در پومپیسدهٔ نوزدهم میلادی؛میلان یافت‌شده‌است. مربوط به

سِپَر نام جنگ‌افزاری دفاعی است که در گذشته جنگجویان برای پاسداری از خود در گرماگرم نبرد از آن بهره می‌برده‌اند.

ریشه‌شناسی

سپر در زبان پهلوی به ریخت spar بوده و با واژه‌های سانسکریت phalaka و phara که به همین معناست همریشه می‌باشد. این واژه به ارمنی هم راه‌یافته و در این زبان به ریخت اَسپَر درآمده‌است.

تاریخچه

  • 1750-1600 ق.م : جنگجویان مایسنی از سپرهایی از جنس چوب و پوست حیوان استفاده کردند.
  • 480ق.م: پیاده نظام یونانی سپرهای مفرغی و چوبی را به کار بردند.
  • 400ق.م: قطعات مربوط به سپر های سلتی را در انگلستان پیدا کردند.
  • 300 ق.م: جنگاوران رومی با سپر های ساخته شده از پوست و ترکه مجهز شدند.
  • 1000-1200 میلادی: جنگجویان نورمنی و اسکاندیناوی از سپرهایی استفاده کردند که به شکل قطره اشک ساخته شده بود.

ژوبین

ژوبین، زوبین یا نیزه‌چه در قدیم به نیزه‌های کوتاه گفته می‌شد. سر برخی از ژوبین‌ها دوشاخه بوده‌است.

واژه ژوبین در شاهنامه فردوسی در بیت‌های گوناگونی بکار رفته است. امروزه این واژه فارسی برای نامگذاری پسران هم کاربرد دارد.

اصل این کلمه ژوپین (با حرف پ) می‌باشد که فارسی همان زوبین است


زین

زین ابزاری است که بر روی پشت چهارپایان نهاده می‌شود تا نشستن انسان بر روی چهارپا را آسانتر کند. زین‌ها معمولاً از جنس چرم ساخته می‌شوند.

تسمه‌ای که از دو سر زین به زیر سینه چهارپا وصل است تنگ نام دارد. به مجموعه زین و تنگ و سینه‌بند و مارتنگال و رکاب به اضافه افسار و کلگی و غیره، «زین و برگ» گفته می‌شود.[۱]

به محل نگهداری زین، زین‌خانه و به مسئول نگهداری زین‌ها زیندار گفته می‌شود. زیندار را در زمان قاجار زیندارباشی هم می‌گفتند.*[۲] خود واژه زین در پارسی میانه به معنای سلاح بطور کلی بوده است و زینستان به معنای قورخانه.*[۳] به نشستن طولانی بر روی زین که باعث زخم شدن بشود «زین‌زدگی» می‌گویند.[۴]

بخش‌های زین

بخش‌های زین.
  • قاچ عقب (کوهه)
  • قاچ جلو (پیش‌کوهه، قربوس)
  • دامن (بغل‌های زین که ران سوارکار روی آن قرار می‌گیرد).
  • بخش‌های آستری (سرژ)

دژکوب

یک دژکوب کوچک
US Army CID raid.jpg

دژکوب نام وسیله‌ای است که در قدیم در جنگها برای خراب کردن درها و یا دیوارها به کار می‌رفته است و در واقع نوعی سلاح محسوب می‌شود . نوع کوچک این وسیله همکنون نیز در برخی از عملیاتهای پلیسی استفاده می‌شود . برای سهولت در جابجایی این وسیله برای آن معمولا از چند چرخ (بسته به بزگی) استفاده می‌کنند .


فلاخن

یک نمونه فلاخن دست‌ساز

فَلاخَن ابزاری جنگی بوده‌است که برای پرتاب چیزهایی مانند سنگ از آن بهره می‌بردند. فلاخن از رشته‌ای پشمی یا ابریشمی ساخته‌می‌شده‌است. امروز بیشتر در نزد چوپانان کاربرد دارد و بدان قلاب‌سنگ هم می‌گویند.

فلاخن در متن‌های پارسی به گونهٔ فلاخان، فلخمان، پلخمان، فلماخن، بلخم، دستاسنگ، دست سنگ، قلباسنگ، فلماسنگ، کلاسنگ و کلماسنگ نیز نوشته‌شده‌است. در برخی از شعرهای پارسی نیز به کار رفته‌است مانند این شعر از جامی:

نخستین خواند استادان پرفن
که بستند از برایش یک فلاخن

پیشینه

یک دختر تبتی سنگ‌ریزه‌ای را به سوی گلهٔ بزها پرتاب می‌کند.

فلاخن یک جنگ‌افزار کهن است که خاستگاهش به درستی آشکار نیست ولی می‌نماید که در دورهٔ نوسنگی در حوزهٔ مدیترانه بیشتر کاربرد داشته‌است. اگر استرالیا را مستثنی بگیریم می‌توان گفت که فلاخن در همه‌جای جهان زمانی کاربردی داشته‌است. البته آشکار نیست که گسترش این ابزار در پیوند با مردمان کهن با یکدیگر بوده‌است یا اینکه مردمان پراکنده خودشان جداگانه به این اختراع رسیده‌اند.

هومر و بسیاری از نویسندگان یونانی به این جنگ‌افزار اشاره کرده‌اند. در ۴۰۱ (پیش از میلاد) یونانیان در جنگ با اردشیر دوم هخامنشی از سپاه فلاخن‌انداز او بسیار آسیب دیدند و به ستوه آمدند.



کتانا

کاتانا (یا کِتانا) (در ژاپنی: 刀، انگلیسی: Katana) نام یک نوع شمشیر ژاپنی است که از قرن ۱۳ میلادی مورد استفاده سامورایی‌هایزبان ژاپنی باستان به معنی «شمشیر» است. ژاپن بوده‌است. لغت «کتانا» در

یک کاتانا مربوط به سده‌های 16 و 17 به‌همراه سایا.

از ویژگیهای بارز کتانا شکل زیبای آن و استحکام خارق العاده‌اش است. در طول تاریخ شکل آن تغیرات مختصری یافته ولی اصول پایه آن همچنان بدون تغیر مانده‌است. از جمله ویژگی‌های کتانا می‌توان به شکل منحنی تیغه آن اشاره کرد. همچنین یک طرف شمشیر (لبه داخلی آن) بسیار تیز است و اصولا قسمت عقب سطح شمشیر از قسمت تیز و برنده آن کلفت‌تر است.

کتانا اصولا برای بریدن اجزا بدن طراحی شده تا زخمی کردن دشمن، به همین دلیل هر تیغه آن به شکل خاصی طراحی شده‌است تا قدرت برندگی آن هر چه بیشتر اثرگذار باشد.

دسته کاتانای سده نوزدهمی که به یک سفیر اعطاء شده بود.

[ویرایش] تقسیم بندی شمشیرهای ژاپنی

شمشیرهای ژاپنی اصولا بر چهار پایه طبقه بندی و تقسیم می‌شوند.

[ویرایش] تقسیم بندی بر پایه اندازه تیغه آن

تمام شمشیرهای ژاپنی بر این پایه تولید می‌شوند. چیزی که شمشیرهای ژاپنی را از یکدیگر متمایز می‌کند طول تیغه آن است. شمشیرهای ژاپنی با واحد شکو (Shaku) اندازه‌گیری می‌شوند. (۱ شکو = تقریباً برابر است با ۳۰٫۳ سانتی متر و یا ۱۱٫۹۳ اینچ) همچنین برای دقت بیشتر هر «سان», «بو» و «رین» (به ترتیب برابر با یک دهم, یک صدم و یک هزارم شکو) مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال:

    • تیغه کمتر از یک شکو (۳۰ سانتی متر) یک تانتو (خنجر) نامیده می‌شود.
    • تیغه بزرگ‌تر بین یک تا دو شکو (یعنی بین ۳۱ تا ۶۱ سانتی متر) شوتو (شمشیر کوتاه) نامیده می‌شود. معروف‌ترین انواع شوتو شمشیرهای واکیزاشی و کوداچی هستند.
    • تیغه بلندتر از دو شکو (۶۱ سانتی متر) دایتو (شمشیر دراز) نامیده می‌شود. شمشیرهای کتانا در این بخش قرار می‌گیرند که متداول‌ترین نوع شمشیر ژاپنی هستند.
    • تیغه بلندتر از سه شکو (۹۰ سانتی متر) آداچی و یا نوداچی خوانده می‌شوند. اینگونه شمشیرها کاربرد کمتی دارند و استفاده چندانی ندارند.

تقسیم بندی بر پایه نوع سبک رزمی مدرسه سامورایی و استان سازنده آن

از نوع شمشیر ژاپنی، می‌توان به محل ساخت و مدرسه سامورائی که شمشیر در آن ساخته شده‌است پی برد.

Diagram of the form of a katana

در واقع هر شش مدرسه معروف و صاحب سبک سامورائی، یعنی مدرسه سوشو، مدرسه یاماتو، مدرسه بیزن، مدرسه یاماشیرو، مدرسه مینو و مدرسه واکیمونو که هر کدام در استان‌هایی به همین نام متمرکز بودند، به خاطر خواص منحصر بفرد شمشیرهای خود مشهور بودند. برای مثال شمشیرهایی که در استان مینو ساخته می‌شدند به خاطر قدرت بسیار بالای برندگی و یا شمشیرهای استان یاماتو به خاطر خسته نشدن دست و سبکی شمشیر معروف بودند.

همچنین هر یک از این مدارس امضاء مخصوص مدرسه خود را بر روی شمشیرهایشان حک می‌کردند.

تقسیم بندی بر پایه سیر و زمان ساخت آن

    • تا قبل از سال ۹۷۸ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای «چوکاتو» و یا «جوکوتو» که دارای تیغه‌ای صاف و شکل‌های غیرمعمول و عجیب بودند، رواج بسیار داشتند.
    • از ۹۷۸ تا ۱۵۹۷ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «کوتو» متداول گشت. در این دوره تاریخی هنر شمشیرسازی ژاپن به شکوفایی قابل توجهی رسید. گونه‌های اولیه «کوتو» شکل‌های نامناسبی داشتند، به طوری که دسته‌های شمشیر شکلی منحنی‌وار داشت. این شمشیرها همچنین در ابتدا در دست کمی سنگین بودند ولی بعدها اشکالاتشان بهبود قابل توجهی یافت و تغییراتی اساسی در شکل کوتوها ایجاد شد.
    • از ۱۵۹۷ تا ۱۷۶۰ میلادی: در این سال‌ها شمشیرهای موسوم به «شینتو» که به زبان ژاپنی به معنای «شمشیر جدید» بود متداول گشت. اما از لحاظ کیفیت، این شمشیرها در مقام پایین‌تری نسبت به شمشیرهای «کوتو» قرار داشتند و سامورایی‌های متمول همچنان از شمشیرهای «کوتو» استفاده می‌کردند.
    • از ۱۷۶۰ تا ۱۸۷۶ میلادی: در این سال‌ها نوع جدید و بهبود یافته شمشیرهای «کوتو» طراحی و ساخته‌شد که اصولا «شین شینتو» یا «شمشیرهای جدید جدید» نام گرفتند. این شمشیرها از شمشیرهای «شینتو» کیفیتی بالاتر داشتند اما همچنان شمشیرهای «کوتو» حرف اول را می‌زدند.
    • از ۱۸۷۶ تا امروز: بعد از وضع قانون هایتوره‌ای که حمل سلاح و شمشیر در میادین شهر را ممنوع می‌کرد, تیغه‌هایی که به صورت کارخانه‌ای ساخته می‌شدند را به صورتی استهزاء آمیز «گانتو» نامیدند. «گانتو»ها که بیشتر به شمشیرهای سواره نظام کشورهای فرانسه و انگلیس شبیهه بودند تا کتاناها (اگر چه «گانتو»ها شکل شمشیرهای کتانا را نیز تا حد زیادی حفظ می‌کردند) اندازه‌ای کوتاه‌تر از شمشیرهای «شینتو» و «شین شینتو» داشتند.